Au revoir Paris!
Dit wordt dan toch echt mijn allerlaatste blog want ik ben inmiddels alweer ruim een week in Nederland. Mijn geweldige, onvergetelijke, heerlijke jaar als au pair in Parijs is gewoon voorbij en wat is het snel gegaan. Iedereen zegt je van tevoren dat je ‘voordat je het weet alweer terug bent’ en natuurlijk weet je dat zelf ook wel, maar in de praktijk lijkt de tijd nog altijd ietsje meer te vliegen dan je verwachte. Ik weet nog zo goed hoe ik hier wegreed eind augustus met een volgeladen auto, op naar een nieuw leven in Parijs. En wat is er veel gebeurd tussen toen en nu, ik heb ervaren hoe het is om op mezelf te wonen, heel veel nieuwe mensen leren kennen, Parijs ontdekt, de Franse taal geleerd en ik ben natuurlijk ook nog van gezin gewisseld op de helft van het jaar, dat zou ik nog bijna vergeten. Allemaal waren het geweldige ervaringen waar ik heel veel van geleerd heb, ook al was het soms even wat moeilijker of wat minder leuk. Uiteindelijk groei je er persoonlijk zo van en dat was ook precies wat ik uit zo’n tussenjaar wilde halen. Daar komt natuurlijk bij dat ongeveer het hele jaar voelde als één grote vakantie met heel veel vrijheid en ruimte om die mooie stad te ontdekken, maar ook wel om jezelf te ontdekken. Het was gewoon één en al genieten!
Maar hoe zijn mijn laatste weken gegaan en vooral ook, hoe is het afscheid geweest. Helaas zat het weer niet echt mee de laatste weken, maar ondanks dat hebben we natuurlijk toch nog wel gepicknickt, gewandeld en geprofiteerd van alles wat Parijs te bieden heeft. Het Bal d’Été van Hillsong wat ontzettend leuk, lekker optutten en toen ’s avonds een tochtje over de Seine. Supermooi en iets wat ik altijd nog wilde doen. Daarna genoten van de lekkere hapjes en drankjes en natuurlijk gedanst. Quatorze juillet was ook erg leuk om mee te maken en het begon al de avond van 13 juli…bij de brandweer! Om de een of andere reden is het in Frankrijk traditie om aan de vooravond van de veertiende juli te gaan feesten in de brandweerkazerne. Jammer genoeg regende het pijpenstelen, dus aan alle kraampjes buiten hadden we niet veel, maar binnen in de kazerne hebben we een gezellige avond gehad. De volgende ochtend stonden we weer om 10 uur aan de Champs Elysées om het beroemde défilé te zien. Alle straten rond de Arc de Triomphe waren afgezet met brandweerwagens en legerauto’s en in de Arc hing een enorme Franse vlag. Langs de Champs Elysées verzamelden zich massa’s mensen en toen begon het spektakel. President Hollande reed langs, trompettisten te paard kwamen langs, de legertrucks gingen rijden en natuurlijk waren er de straaljagers die laag over de Arc de Triomphe vlogen met de kleuren van de Franse vlag achter zich aan. Erg leuk om mee gemaakt te hebben, maar het grootste spektakel moest ’s avonds nog komen: Het vuurwerk bij de Eiffeltoren! Godzijdank was het die dag droog en rond half 11 stonden we met heel veel mensen op het Champs du Mars te wachten tot het zou beginnen. Filmcamera’s in de aanslag en om 11 uur ging het los! Zoiets heb ik echt nog nooit gezien, 30 minuten lang non-stop prachtig vuurwerk, het hield gewoon niet op en het ene was nog mooier dan het andere. De muziek, de enorme disco bol die ze in de Eiffeltoren hadden gehangen en de discolichten maakten de avond compleet, alvast een hele mooie afsluiting!
En drie dagen later was het dan toch echt tijd voor het definitieve afscheid. Na al meerder vriendinnen te hebben uitgezwaaid was het nu mijn beurt om au revoir te zeggen. Omdat mijn spullen al in Nederland waren en er toch steeds meer mensen weggingen groeide ik er wel naartoe, maar natuurlijk blijft het wel moeilijk. Ik had een fotoboek voor de familie gemaakt met foto’s van de meisjes en wat we allemaal gedaan hadden de afgelopen vijf maanden. Koekjes bakken, paaseieren beschilderen, tekenen, cupcakes versieren, in de jacuzzi en vooral heel veel spelen. Wat was het heerlijk om met die meiden bezig te zijn, om mee te gaan in hun kleine kinderwereldje, ze te zien spelen, lachen, groeien en genieten en vooral om de band steeds hechter te voelen worden. Op een gegeven moment is het zo gewoon voor ze dat je er altijd bent, natuurlijk beseften ze niet dat ik echt wegging, ze waren alleen maar blij met hun afscheidscadeautjes haha! We hebben gezellig met elkaar ontbeten en cadeautjes uitgewisseld en daarna heeft Emeline me met de meisjes naar Gare du Nord gebracht. Uitgebreid geknuffeld natuurlijk, ook met vriendinnen want die waren er ook om me uit te zwaaien, en toen ging ik echt. Toen Sybile me in de trein zag stappen besefte ze het opeens en werd ze wel eventjes heel verdrietig, ik natuurlijk ook, maar er waren geen tranen gelukkig. Het was een goed afscheid en natuurlijk heb ik nog gewoon contact met ze. Sybile en Filie blijven altijd een beetje mijn meisjes en ik ga ze gewoon zo vaak mogelijk een bezoekje brengen! Ik heb zo’n geluk gehad met dit tweede gastgezin, Emeline en Pierre zijn altijd zo aardig voor me geweest. Ze hadden vertrouwen in me, waren geïnteresseerd, maar lieten me ook vrij en zorgden dat ik me snel op m’n gemak voelde bij hun thuis, merci voor alles ook al lezen jullie dit niet!
De reis naar huis ging, ondanks wat vertraging met de Thalys, verder prima en het was een gezellige thuiskomst want opa en oma waren er ook. De dagen erna waren best moeilijk, het is zo dubbel, natuurlijk is het fijn om thuis te zijn, maar het is geen vakantie, je gaat gewoon niet meer terug naar Parijs. Het was best even wennen en je vergelijkt alles in het begin met Parijs, alles is daar natuurlijk leuker, beter en fijner. Inmiddels is dat gevoel wel verdwenen en geniet ik weer van de Nederlandse dingetjes, het eten, lekker fietsen, de tuin en dat het zonnetje er nu is helpt natuurlijk enorm!
Mais Paris, tu me manques, met je brede boulevards, chique huizen, leuke straatjes, mooie parken, al je lekkere restaurantjes en koffietentjes, je winkels, al je verschillende mensen met allemaal weer andere culturen en talen, je musea, je Seine, je bruggen, en zelf je metro’s ook wel een beetje… Ach ja, zo kan ik nog wel even doorgaan! Parijs is een beetje mijn stad geworden, hoe mooi is dat? En wat een geluk dat het helemaal niet ver weg is, zo kan ik lekker vaak terug en genieten van vertrouwde en hopelijk ook nog nieuwe plekjes. Partir, c’est mourir un peu, maar eigenlijk ben ik het daar helemaal niet mee eens want dit jaar was alleen maar een enorme verrijking waar ik ontzettend van genoten heb en heel dankbaar voor ben! Dit blog is daarvan een hele mooie herinnering, allemaal bedankt voor het volgen en voor jullie leuke en lieve reacties! Liefs, Linde
Paris je t'aime
Ik wilde gaan beginnen over het einde van het jaar, inpakken en afscheid nemen, maar eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in! Eerst nog even wat leuke dingen vertellen ;) Het is inmiddels weer heerlijk zomerweer hier en ik heb er dit weekend enorm van genoten met mijn vriendinnetjes uit Nederland! We hadden bedacht om onze vriendinnenvakantie van dit jaar in Parijs te houden, en dat is gelukt. We hadden een schattige ‘Roulotte’ (soort mobile home) gehuurd op ‘Camping de Paris’ in Bois de Boulogne en daar hebben we twee nachtjes geslapen. Na veel gedoe met de bus waren we zaterdagavond eindelijk weer compleet en hebben we zondag en maandag genoten van elkaar en van Parijs. We hebben bootje gevaren op een meer in Bois de Boulogne, ijs gegeten, in de zon gelegen in Jardin de Luxembourg, het Panthéon bezocht, crêpes gegeten en vooral veel gekletst en gelachen. Alvast een superleuke afsluiting van dit jaar, dat voor ons allemaal totaal anders was dan alle vorige jaren en waarin we elkaar eigenlijk heel weinig hebben gezien of gesproken. Maar toch leek het alsof het nooit anders was geweest toen we weer met z’n vieren waren dit weekend, lekker oud en vertrouwd!
Maar natuurlijk waren er nog meer leuke dingen afgelopen weken, 21 juni was hier het Fête de la Musique. Dit wordt al dertig jaar elke 21 juni gehouden door heel Frankrijk en houd in dat iedereen ’s avonds en ’s nachts de straat op gaat om muziek te maken. Er zijn grote evenementen en concerten, maar ook gewoon mensen die met hun gitaar op straat gaan staan om te gaan spelen of zingen. Natuurlijk wilden we dit meemaken en gingen we de stad in, het was ontzettend druk en het was heel leuk om de sfeer te proeven van zo’n nationaal feest. We hebben helaas niet heel veel verschillende dingen gehoord en gezien, maar het was een leuke avond!
De avond daarna, op 22 juni, heb ik voor het eerst van mijn leven het ‘Midsommarfest’ gevierd! Dit is in Zweden een nationaal feest, dat elk jaar wordt gevierd om het begin van de zomer te vieren. Twee Zweedse meisjes die in mijn klas zaten wilden dit graag in Parijs organiseren en dus zat ik dieavond met een hele groep mensen met allemaal verschillende nationaliteiten op het grasveld bij de Eiffeltoren. Het begon met een gezellige picknick, maar daarna kwam het echte werk: Het dansen om de meiboom. Een bos bloemen deed dienst als boom en wij vormden er een grote kring omheen. De vijf Zweedse mensen die er waren zongen de liedjes en wij dansen allemaal vrolijk mee met de zogenaamde Kikkerdans en nog veel meer bizarre dansjes! Iedereen daar keek ons aan alsof we gek waren, maar we hebben ontzettend veel lol gehad! Op een gegeven moment gingen er zelfs spontaan mensen met ons meedoen. Een avond een nooit te vergeten dus
Dan nog een memorabele avond, die helaas wel in het teken stond van afscheid, maar die evengoed heel mooi en gezellig was. Twee au pairs uit onze groep die alweer in Nederland wonen waren namelijk tegelijk op bezoek in Parijs dus de groep was voor de laatste keer compleet à Paris! Daar moesten we wat mee doen en dus hebben we lootjes getrokken en heeft iedereen geen gedichtje gemaakt voor iemand uit de groep. We zijn gezellig wat gaan eten en drinken bij een van onze favoriete restaurantjes en hebben daar de gedichten voorgelezen voor elkaar. Er zaten en echt juweeltjes tussen, soms heel grappig, soms heel mooi en alles was een mooie herinnering aan een geweldig jaar dat we samen hebben beleefd!
Tja, dat was toch al de eerste stap in het proces van afscheid nemen. Diezelfde week had ik mijn laatste schooldag hier, wat toch ook wel een beetje raar en jammer was, want ik heb een ontzettend leuke tijd gehad hier à l’école! Ik had een hele gezellig klas, een leuke lerares en we hadden altijd veel lol om de uitleg van franse woorden of uitdrukkingen. We hebben het gezellig afgesloten en iedereen gaat nu met al haar franse kennis weer terug naar haar eigen land.
Inmiddels is de crèche van Filie ook gestopt en heeft Sybile morgen haar laatste schooldag. Zaterdag gaat de eerste au pair uit onze groep definitief weg en zij komt ook uit Zutphen dus ze neemt mijn spullen zaterdag mee naar huis. De verhuisdozen staan hier dus al op de gang en komende dagen moet ik gaan inpakken. Dan zit ik dus in een lege kamer en komt het einde wel heel dichtbij… Maar eerst heb ik nog een Bal d’été (zomerbal) dit weekend en natuurlijk komt Quatorze Juillet nog, de grote nationale feestdag hier in Frankrijk. Daarbij zijn er in de zomerperiode veel leuke dingen te doen in Parijs, zoals gratis concerten en films die in de open lucht worden gedraaid. Jullie zullen het nog wel horen, want ik schrijf zeker nog een blog over hoe het echte afscheid was en hoe ik terug kijk op dit speciale jaar voor mij. Bisous uit Paris
Paris en plein soleil!
Het is warm in Parijs, het mooie weer uit Nederland is deze kant op gekomen en het is nu al bijna een week rond de 30?C. Heerlijk, het lijkt of het nu voor altijd zomer blijft, maar vanaf donderdag is het geloof ik weer afgelopen. Extra genieten van de zon dus, al is Parijs toch niet de ideale plek om te zijn met warm weer. De warmte hangt als een deken over de stad en ik, en alle andere au pairs met mij, missen het wel dat je niet even op je fiets kan stappen en naar een meertje kan fietsen om daar lekker te zwemmen en te zonnen. Alle meren in Parijs zijn om te bekijken en niet om te zwemmen en een buitenzwembad waar je ook kan zonnen is ontzettend duur. Ook miste ik de onze tuin en lekker buiten eten of barbecueën de afgelopen dagen, maar eigenlijk heb ik niks te klagen want hier is tenminste een dakterras en een klein tuintje. Als je echt in Parijs woont, heb je meestal niet eens een balkon en een chambre de bonne is een oven bij deze temperaturen. Dit weekend vertoeft bij een klasgenootje die een heel eind buiten Parijs woont. We hebben met 9 meiden daar geslapen (het was een Songfestivalavond!) en genoten van de grote tuin en de rust daar, een kleine vakantie! Vandaag is het Pinksteren en ik heb gewerkt, maar dat was heel agreable, want ik heb met de meisjes in de jacuzzi ‘gezwommen'.
Nu even terug naar wat voorbije hoogtepuntjes die leuk zijn om te vertellen. In mijn vorige blog vertelde ik dat ik de meisjes zou gaan ophalen bij hun oma, in het Centre van Frankrijk. Het was heel erg leuk om de familie van Pierre te ontmoeten, want niet alleen zijn moeder woont daar, ook zijn broer met z'n vrouw en drie zoontjes en zijn andere broertje. De hele familie heb ik dus gezien en de koeien, paarden, ezels en honden want ze wonen in echt à la campagne, midden tussen de gele koolzaadvelden! Echt even een uitje dus en ze waren allemaal erg aardig voor me, helaas was het slecht weer en heb ik niet veel van de omgeving kunnen zien. Daarnaast moesten Sybile, Filie en ik alweer vroeg met de trein terug naar Parijs de volgende dag. Gelukkig ging de reis goed en hebben ze zich vermaakt met alles wat ik had meegenomen om ze bezig te houden.
Wat exposities, wandelingen, films en etentjes later was het alweer mei en kwamen papa, mama, Evi en Thijn voor een paar dagen naar Parijs! Ik vond het ontzettend leuk en fijn om ze kennis te laten maken met Emeline, Pierre en de meisjes en om ze het huis te laten zien, want in principe hadden ze natuurlijk geen idee waar en bij wie ik nou eigenlijk woonde. Na een gezellige ontmoeting kreeg ik vrij voor de rest van de week en heb ik bij mijn familie in het appartement geslapen dat ze weer hadden gehuurd. Natuurlijk weer flink op stap geweest om dingen in Parijs te zien, lekker uit eten geweest en nog gebruncht bij mijn gastfamilie voordat ze weer in de auto stapten. Een paar hele gezellige dagen!
En toen was het 10 mei tijd voor een chique avond in de Opéra Garnier van Parijs, een heel mooi oud operagebouw waar Marije en ik een balletvoorstelling gingen zien! Als je dan toch in Parijs woont, moet je dat ook een keer gedaan hebben vonden we. Het ballet heette l ‘Histoire de Manon en het was magnifique. Mooie decors, prachtige kostuums, geweldige muziek en natuurlijk fantastische dansers. Ik heb echt genoten, we zaten ook in zo'n leuk hokje aan de zijkant van de zaal met over het algemeen goed zicht op het podium en je keek ook zo de orkestbak in. Een hele leuke ervaring!
Een ander leuk uitje was Chateau en Parc Sceaux, die buiten Parijs liggen. Zo op het eind van het jaar hebben we toch het meeste in Parijs wel gezien en vinden we het leuk om in het weekend de stad uit te vluchten naar een of ander kasteel, want die zijn er veel in de omgeving van Parijs. En landgoed Sceaux is er zo eentje, picknick mee, installeren in de zon en beetje wandelen, genieten maar! zie foto's
Wat gebruik ik toch vaak het woord ‘genieten', maar het is ook echt zo! Dit hele jaar is gewoon een grote vakantie met bijna alleen maar leuke dingen. En het duurt nog maar een paar weekjes... het aftellen is nu echt een beetje begonnen. En eigenlijk nog zoveel te doen! Maarja, dat gevoel zal altijd wel blijven denk ik. Gewoon niet te veel nadenken en optimaal GENIETEN! Tot het volgende (misschien wel laatste?) blog, liefs van mij.
Printemps à Paris
In mijn vorige blog lees ik net dat ik had beloofd om niet zo lang te wachten met de volgende, maar dat is toch weer niet helemaal gelukt. Toen ik mijn vorige blog schreef woonde ik hier net een week en nu is dat alweer twee maanden! De tijd gaat trop vite... Het inmiddels ook alweer vakantie voor de meisjes, dus dat betekent veel werken. Maar dat is niet erg, want het is gelukkig nog steeds heel leuk! Ik geniet van mijn twee dametjes en ik ken ze echt goed nu, hun gewoontes, hun (vervelende, ja die zijn er ook
Op 17 maart ben ik voor een weekje naar huis gegaan, de familie was op skivakantie. Natuurlijk weer heel leuk om iedereen te zien en heerlijk om weer even thuis te zijn. Lekker gefietst, geshopt, op terrasjes gezeten en ook in de tuin gezeten, wat ik van te voren niet had durven hopen, in maart!
Weer in Parijs terug stond ik voor een nieuwe uitdaging, ik was namelijk via de fluitlerares van Lidwien gevraagd om iets te spelen op een concertje. Voor ik het wist had ik ja gezegd en had ik drie dagen om drie romances van Schumann in te studeren. Dat weekend stond dus helemaal in het teken van muziek, gelukkig was de lerares die me begeleidde op de piano heel aardig en ging het concert ook helemaal goed. Dat heb ik dan ook weer gedaan, mijn eerste concert à Paris!
Pasen hebben we hier ook niet zomaar voorbij laten gaan. Ik heb eieren geverfd met de meisjes en eitjes gezocht met mijn andere meiden, de au pairtjes. We voelden ons weer helemaal kind, daar in het park, zoekend naar alle eieren die la cloche verstopt had! (Hier worden de eitjes niet verstopt door de paashaas, maar door een cloche, een (kerk)klok met vleugeltjes). Dat weekend hebben we ook nog een heerlijke High Tea gehad en een uitgebreide paasbrunch, kortom: een Joyeuses Pâques!
Afgelopen weekend was ook weer een hoogtepuntje in mijn jaar Parijs want ik heb me samen met een vriendin heerlijk laten verwennen in de Hammam! De Hammam zit in La Grande Mosquée van Parijs, op zaterdag is het vrouwendag en kan je daar heerlijk ontspannen. Dat wilden wij wel een keer uitproberen! Toevallig hadden Marije en ik een extraatje verdiend met oppassen bij vrienden van onze families dus namen we maar het hele forfait: gommage, massage, lekkere zeep en een kopje Arabische thee. We hebben er aardig wat uurtjes doorgebracht met in de hammam (sauna) zitten, ons laten scrubben (dat is de gommage), lekker insmeren met zeep, genieten van een massage en een kopje mierzoete thee drinken. Dat was een geslaagd dagje!
Dat kan dus ook weer van mijn lijst worden afgestreept, want inmiddels heb ik een lijstje gemaakt met alle dingen die ik nog wil doen hier. Voor je het weet is het voorbij! Deze week ben ik nog elke dag aan het werk, wat ook heel leuk is, gisteren hebben we cupcakes gebakken en versierd ;) En volgende week ben ik een paar daagjes vrij dus gaan we maar wat leuks plannen. Woensdag ga ik dan met de trein naar Saint Amand Montrond, een plaatsje in het Centre van Frankrijk. Daar wonen de opa en oma van Sybile en Filie en ik ga ze daar ophalen. Ik blijf een nachtje slapen en donderdag ga ik met de meisjes weer met de trein naar Parijs. Ben benieuwd! En zo komen er altijd weer nieuwe leuke dingen, over twee weekjes komen papa, mama, Evi en Thijn alweer naar Parijs. Dat worden weer een paar hele fijne dagen ;) Bisous pour tout le monde!
Verhuizing!
Verhuizing!
De meesten van jullie zullen het al wel weten, maar nu wordt het toch maar eens tijd om uitgebreid de gebeurtenissen van afgelopen tijd te vertellen. Het begint allemaal al voor de kerstvakantie, het liep niet zo lekker in het gezin en daarover hebben we wat gesprekken gehad. Er moest iets veranderen want ik had niet echt een relatie met de jongens, niet zoals we het allemaal zouden willen in ieder geval. In de kerstvakantie heb ik veel gepraat en nagedacht over wat ik eraan zou kunnen doen en ik januari begon ik weer met frisse moed en het gezin ook. Toch miste er iets en we twijfelden allemaal toch of het nog wel zou werken voor de komende zes maanden. Er heerste constant een soort spanning, iedereen deed hard z'n best om het goed te krijgen, maar eigenlijk gebeurde het gewoon niet. Het werken onder zo'n druk is niet leuk en uiteindelijk hebben we dan ook besloten dat het op deze manier niet kon doorgaan. Een optie was om een baantje hier te zoeken en alleen te werken als oppas in de paar uurtjes dat de jongens alleen zijn, zo kon ik nog wel op mijn kamertje blijven wonen. De ander optie was op zoek gaan naar een ander gezin en dat heb ik gedaan. Na een fijn gesprek bij Europair had ik een nieuwe optie en het gezin zocht gelijk contact met me. Daarnaast heb ik nog twee gezinnen gezien, van Nederlandse au pairs die weggingen bij hun gezin. Nadat ik alle drie de gezinnen ontmoet had, heb ik mijn gevoel gevolgd en ben ik terecht gekomen bij mijn nieuwe familie, degene die Europair voor me had uitgezocht. Het gezin bestaat uit Pierre, Emeline en hun twee dochtertjes Sybile van 4 jaar en Filie van 3 jaar. Ik ben de tweede au pair hier, het eerste half jaar was er een Canadees meisje, maar zij is weggegaan omdat het ook niet goed ging tussen haar en de kinderen. Ik woon nu net buiten Parijs, in Bois Colombes. Het is een soort dorpje, maar gelukkig ligt het nog wel in het metronetwerk dus zoveel verschil is er niet. Wat wel heel anders is, is dat ik nu bij het gezin inwoon en geen eigen chambre de bonne meer heb. Wel heb ik mijn eigen verdieping en een eigen badkamertje dus dat is heerlijk. Het koste wat moeite om mijn enorme berg spullen in te pakken en te verhuizen, maar inmiddels ben ik helemaal geïnstalleerd hier. Ik woon hier nu ruim een week en het gaat heel goed. De meisjes zijn schatjes en ook echte meisjes, ik kan heerlijk met ze spelen, tekenen, lezen, kleien en nog veel meer. Het past echt veel beter bij me dan twee grote jongens! De ouders zijn ook ontzettend aardig en relaxed, ik mag hier alles pakken en doen. In het begin voelde het heel onwennig en raar om zomaar eten te pakken bijvoorbeeld, maar nu is dat al veel normaler. Deze week is het vakantie en werk ik veel, goed om een band op te bouwen met de meisjes. In een normale schoolweek haal ik de meisjes van school en van de crèche, spelen we wat thuis, doe ik ze in bad en eten we en daarna is de moeder klaar met werken en ben ik vrij. Alles is natuurlijk in het frans nu, dat is ook een hele verandering, maar dat gaat eigenlijk wel prima en ik vind het heel leuk. Ik heb ook bewust gekozen voor een frans gezin, bij mijn vorige familie praatte ik toch altijd Nederlands.
In alle opzichten dus een verandering! Van oudere naar jongere kids, van jongens naar meisjes, van Nederlands naar frans en van chambre de bonne naar een kamer bij het gezin in huis. Gelukkig voelt het helemaal als de goede keuze en ik ben heel blij dat het allemaal zo soepel is verlopen. Ik heb er met Lidwien en Jo altijd goed over kunnen praten en dat was heel fijn. Natuurlijk is het jammer dat het niet gelukt is bij mijn vorige familie en niemand had dat ook verwacht, maar hoe het nu is, is voor iedereen beter. Tim en Hugo hebben nu David, een jeune homme au pair van 25 uit Chicago, waar het goed mee klikte en waar ze veel aan zullen hebben. En ik ben op mijn plek bij mijn twee meisjes waar ik het tweede half jaar in Parijs mee ga doorbrengen. Want dat ik in Parijs wilde blijven was een ding wat zeker was, ik heb nog veel te veel te doen hier! Hierbij wat foto's van een uitje met mijn vriendinnen dit weekend, we gingen naar Versailles! Superdagje gehad met mooi weer, een indrukwekkend paleis en heerlijke tuinen om in te wandelen. In de lente gaan we nog een keer terug. Ik heb ontzettend zin in de lente en de zomer die gaan komen, Parijs is dan toch mooier met alle parken waar je heerlijk kan wandelen en picknicken. Voorlopig nog even alle musea af en gezellig chocolat chaud drinken. In maart staat een weekje naar huis op de planning en daar heb ik natuurlijk ook heel veel zin in. Zo, nu zijn jullie weer helemaal op de hoogte van mijn belevenissen in Parijs, met mijn volgende blog zal ik niet zo lang wachten! Liefs van mij
Saint-Nicolas et Noël à Paris!
Buiten is het koud, dus ik heb mijn kacheltje aangedaan, de lichtjes van mijn kerstboompje aangezet en nu ga ik lekker de tijd nemen om een blog te schrijven. Eindelijk! Het is weer ontzettend lang geleden, wel genoeg om over te schrijven dus. Ik heb thuis best erg gemist in de donkere dagen met de voorbereidingen op Sinterklaas en Kerstmis, maar ik heb wel een hele gezellige november/decembertijd gehad hier. Natuurlijk vieren ze hier geen Sinterklaas, maar ik heb niks hoeven missen gelukkig! Eind november heb ik geholpen bij het Grote Sinterklaasfeest van de Nederlandse Vereniging hier in Parijs. Ze zochten vrijwilligers en ik was natuurlijk meteen enthousiast, dus ik heb die dag pieten geschminkt, van alles versierd en geholpen met de spelletjes die de Nederlandse kindjes in Parijs moesten doen om hun cadeautje te verdienen. Het was een hele leuke dag! Samen met een andere au pair ben ik daarna helemaal in de Sinterklaas gedoken want we gingen een exposé (spreekbeurt) houden over Saint Nicolas in Pays-Bas! We hebben Sinterklaas en Zwarte Piet op het bord getekend, pepernoten uitgedeeld, Sinterklaas Kapoentje gezongen en vooral erg gelachen. Iedereen vond het hilarisch dat Sinterklaas in Nederland zo'n spektakel is, met een intocht, een eigen journaal, films etc. ‘'Komt er dan serieus een boot aan met een stel acteurs erop en daar kijken dan miljoenen mensen naar?''. ‘'Eh ja, zo gaat dat in Nederland'' haha!
Surprises en gedichten heb ik ook niet gemist dit jaar want met mijn gezin deden we ook pakjesavond, ik had voor Jo een laptop in elkaar geknutseld en zelfs een frans gedicht gemaakt. Mijn surprise was een plattegrond van Parijs waar ik al mijn adresjes waar ik vaak kwam op moest prikken met punaises. En heel leuk, ik heb een boekje gekregen waar allemaal kleinere musea hier in Parijs in staan. Dus ik kan de hele winter alle musea af! Het was een gezellige middag en toen was het nog niet klaar want die avond gingen we Sinterklaas vieren met de au pairs. Eén groot kippenhok met twintig (!) meiden bij elkaar, maar wel heel veel lol gehad en na het dobbelspel dat we deden ging iedereen met twee kleine cadeautjes naar huis.
En dat was Sinterklaas in Parijs, zodra 5 december voorbij was ben ik gelijk overgeschakeld naar kerst want dat was hier al vroeg in volle gang. Eind november ben ik naar Disneyland geweest met een groepje en daar waren we al helemaal ondergedompeld in de kerstsfeer. Overal kerstbomen, kerstliedjes en lichtjes. We hebben heerlijk gegild in de achtbanen en gekeken naar een show en de parade met alle schattige Disneyfiguurtjes, een topdag dus!
En dan Parijs zelf met kerst...een groot lichtfestijn is wel een goede samenvatting. In de bomen aan de Champs-Elysées hangen lichtgevende hoepels, alle etalages hebben hysterische kerstlampjes hangen, er dansen poppen in de etalages van La Fayette , er is een groot reuzenrad op Place de la Concorde, er zijn kerstmarkten in de stad en zo kan ik nog wel even doorgaan. Zie de foto's zou ik zeggen! Allemaal heel gezellig en sfeervol en dat is wel aan mij besteed
Ontzettend leuk om allemaal mee te maken dus, maar ik ben blij dat ik lekker thuis ben als het écht kerst is, want hoeveel lichtjes je ook hebt, kerst blijft een familiefeest. Nog vijf daagjes en dan sprint ik naar de Thalys en ga ik naar huis, eindelijk! Het blijft een raar idee dat ik al meer dan drie maanden niet thuis ben geweest, ik heb heel veel zin om iedereen weer te zien straks. J'arrive jongens!
En voor iedereen die ik niet zie: Je vous souhaite Un Joyeux Noël et Une Bonne Année!
School, familiehereniging en vakantie!
Mijn vorige blog heb ik net even doorgelezen en wat blijkt, dat is alweer een maand geleden! Wat gebeurt er toch veel in die paar weken, toen was ik nog niet eens met mijn lessen begonnen en nu heb ik al mijn eerste vakantie van school. De lessen zijn heel leuk, tout en fran?ais bien sûr en dat is soms best vermoeiend maar je leert er natuurlijk heel veel van. Ik zit in een klas met twaalf jeunes filles au pairs, Duitsers, Zweden, een Italiaanse, Tsjechische en Eva en ik, de Hollanders. Grappig dat iedereen z'n eigen accent heeft als ie frans praat. Het niveau is aardig hoog, ik schrok wel even de eerste les! Gelukkig ben ik er snel aan gewend geraakt en nu klets ik wel lekker mee in het frans. We krijgen wat grammatica, praten over actuele dingen, leren tussendoor een heleboel woorden en wisselen ook elkaars verhalen van het weekend uit in de les. Het werd nog leuker toen we in de les een ‘feuille' kregen waarin allemaal activiteiten stonden die door de school georganiseerd worden. Verschillende visites guidées in de buurten van Parijs (in het frans uiteraard), vandaag heb ik er eentje meegedaan in Quartier Latin. Je kan meedoen aan ‘demonstrations de cuisine', wat inhoud dat je een kookdemonstratie krijgt van een ‘grand chef' en, ook niet onbelangrijk, een ‘dégustation de vin'. Zodra ik zoiets heb gedaan zal ik het vertellen in een blog, net als de dîners waar je je voor in kan schrijven bijvoorbeeld. Dat is namelijk niet niks volgens de advertentie: ‘Goûtez les plats préparés par les étudiants de la prestigieuse école supérieure de cuisine Grégoire-Ferrandi'. Nou nou, echte haute cuisine dus, dat zal ik toch een keertje moeten uitproberen! Ook een leuke aanbieding uit de ‘feuille', naar Disneyland voor een tarif exeptionnel, kan je ook niet laten schieten... Maar ik zal jullie niet langer jaloers maken, al gaat dat wel moeilijk want het blijft ontzettend leuk hier en er is nog steeds zoveel te ontdekken en te zien.
Vorige week was voor mij een semaine fantastique want toen was het in Nederland herfstvakantie en dat betekende dat papa, mama, Evi en Thijn naar Parijs kwamen! Wat was het super om ze weer te zien en heerlijk om weer met ze samen te zijn. We hebben heel veel leuke (uiteraard toeristische) dingen gedaan, lol gehad en van elkaar genoten, echt een topweek. Natuurlijk is het dan wel even slikken als ze weer terug moeten, maar ik red me wel weer prima in mijn eentje hoor. Deze week is namelijk ook nog genieten want ik heb dus vakantie, het gezin is een weekje op vakantie naar Nederland en er is geen school dus ik ben helemaal vrij! Lekker Parijs in dus en rustig aan doen (ben ik heel goed in
Jubileum
Jubileum
Mijn jubileum van een maand in Parijs is bereikt, wat gaat de tijd snel! Hoog tijd voor een nieuw verhaal dus. Ik ben nu wel helemaal gewend aan het leven hier, het ritme en de gewoonten van mijn gezin, mijn eigen ritme en gewoonten en ja, zelfs met de vriendinnengroep van au pairs hebben we al vaste ritueeltjes! Zo is er ‘de dinsdagavondborrel' en hebben we een wekelijkse picknick. Elke week weer op een ander leuk plekje in Parijs (tot nu toe onder de Eiffeltoren, in Jardin de Luxembourg en langs de Seine) en natuurlijk gaan we het voorzetten zolang het weer het toelaat
De meeste ‘eerste keren' hier in Parijs zijn nu ook geweest, zoals de eerste keer met de metro (grappig dat je nu al geïrriteerd raakt als je maar 5 minuten hoeft te wachten, dat is voor Nederlandse begrippen niks!) , de eerste keer met de kinderen naar school (op de fiets, door al dat drukke verkeer hier... Ik verlang soms wel naar de rustige Nederlandse fietspaden!), de eerste keer uitgaan in Parijs (en dan weer veilig terugkomen :p), de eerste keer boodschappen doen, uit eten (ik heb serieus al een slak gegeten! Zie foto), winkelen, naar musea en zo kan ik nog wel even doorgaan. Alleen de eerste les frans is nog niet geweest, die heb ik aanstaande dinsdag en ik heb er zin in! Een half Nederlands gezin hebben is superfijn, maar het bevordert je frans nou niet bepaald en je wilt het zo graag beter leren als je het de hele dag om je heen hoort. Daarbij gaan mensen al snel engels tegen je praten als ze merken dat je niet frans bent, maar dat wil je natuurlijk niet!
Ik geniet enorm hier, van mijn eigen kamertje voorzien van alle luxe (ik ben straks verwend als ik ga studeren), van alle leuke dingen die ik hier met mezelf en met de andere au pairs doe (en daar is eten er eentje van, we zullen volgend jaar de baguettes, de crèpes en de pains au chocolat enorm gaan missen!) en ook van de band met mijn gezin, en vooral met de kinderen natuurlijk, die steeds hechter wordt. Het gaat niet altijd even makkelijk, zeker omdat ze ook op een nieuwe school zitten en veel huiswerk krijgen, maar het komt allemaal goed.
Ik moet zeggen dat het me wat betreft de heimwee naar huis 100 procent meevalt, ik heb zoveel contact met thuis en met vriendinnen en ik vind het superleuk om de reacties van jullie op dit blog te lezen. Daarbij is het alweer bijna herfstvakantie en dat betekent dat er heel veel ouders, broers en zussen van au pairs naar Parijs komen, en ook die van mij! Alle familie heeft de opdracht gekregen om hagelslag, pindakaas en pepernoten mee te nemen haha! Al zijn pepernoten hier wel te krijgen...bij de HEMA. Jaja, er zit hier een echte Hema (wel meer zelfs) in Parijs, wat was het leuk om daar voor het eerst rond te lopen. Echt een gevoel van thuiskomen!
Gelukkig voel ik me, met of zonder Hema, prima hier en ik ben nog elke dag blij dat ik deze keuze heb gemaakt! Tot het volgende verhaal, veel bisous uit Paris!
