Dit wordt dan toch echt mijn allerlaatste blog want ik ben inmiddels alweer ruim een week in Nederland. Mijn geweldige, onvergetelijke, heerlijke jaar als au pair in Parijs is gewoon voorbij en wat is het snel gegaan. Iedereen zegt je van tevoren dat je ‘voordat je het weet alweer terug bent’ en natuurlijk weet je dat zelf ook wel, maar in de praktijk lijkt de tijd nog altijd ietsje meer te vliegen dan je verwachte. Ik weet nog zo goed hoe ik hier wegreed eind augustus met een volgeladen auto, op naar een nieuw leven in Parijs. En wat is er veel gebeurd tussen toen en nu, ik heb ervaren hoe het is om op mezelf te wonen, heel veel nieuwe mensen leren kennen, Parijs ontdekt, de Franse taal geleerd en ik ben natuurlijk ook nog van gezin gewisseld op de helft van het jaar, dat zou ik nog bijna vergeten. Allemaal waren het geweldige ervaringen waar ik heel veel van geleerd heb, ook al was het soms even wat moeilijker of wat minder leuk. Uiteindelijk groei je er persoonlijk zo van en dat was ook precies wat ik uit zo’n tussenjaar wilde halen. Daar komt natuurlijk bij dat ongeveer het hele jaar voelde als één grote vakantie met heel veel vrijheid en ruimte om die mooie stad te ontdekken, maar ook wel om jezelf te ontdekken. Het was gewoon één en al genieten!

Maar hoe zijn mijn laatste weken gegaan en vooral ook, hoe is het afscheid geweest. Helaas zat het weer niet echt mee de laatste weken, maar ondanks dat hebben we natuurlijk toch nog wel gepicknickt, gewandeld en geprofiteerd van alles wat Parijs te bieden heeft. Het Bal d’Été van Hillsong wat ontzettend leuk, lekker optutten en toen ’s avonds een tochtje over de Seine. Supermooi en iets wat ik altijd nog wilde doen. Daarna genoten van de lekkere hapjes en drankjes en natuurlijk gedanst. Quatorze juillet was ook erg leuk om mee te maken en het begon al de avond van 13 juli…bij de brandweer! Om de een of andere reden is het in Frankrijk traditie om aan de vooravond van de veertiende juli te gaan feesten in de brandweerkazerne. Jammer genoeg regende het pijpenstelen, dus aan alle kraampjes buiten hadden we niet veel, maar binnen in de kazerne hebben we een gezellige avond gehad. De volgende ochtend stonden we weer om 10 uur aan de Champs Elysées om het beroemde défilé te zien. Alle straten rond de Arc de Triomphe waren afgezet met brandweerwagens en legerauto’s en in de Arc hing een enorme Franse vlag. Langs de Champs Elysées verzamelden zich massa’s mensen en toen begon het spektakel. President Hollande reed langs, trompettisten te paard kwamen langs, de legertrucks gingen rijden en natuurlijk waren er de straaljagers die laag over de Arc de Triomphe vlogen met de kleuren van de Franse vlag achter zich aan. Erg leuk om mee gemaakt te hebben, maar het grootste spektakel moest ’s avonds nog komen: Het vuurwerk bij de Eiffeltoren! Godzijdank was het die dag droog en rond half 11 stonden we met heel veel mensen op het Champs du Mars te wachten tot het zou beginnen. Filmcamera’s in de aanslag en om 11 uur ging het los! Zoiets heb ik echt nog nooit gezien, 30 minuten lang non-stop prachtig vuurwerk, het hield gewoon niet op en het ene was nog mooier dan het andere. De muziek, de enorme disco bol die ze in de Eiffeltoren hadden gehangen en de discolichten maakten de avond compleet, alvast een hele mooie afsluiting!

En drie dagen later was het dan toch echt tijd voor het definitieve afscheid. Na al meerder vriendinnen te hebben uitgezwaaid was het nu mijn beurt om au revoir te zeggen. Omdat mijn spullen al in Nederland waren en er toch steeds meer mensen weggingen groeide ik er wel naartoe, maar natuurlijk blijft het wel moeilijk. Ik had een fotoboek voor de familie gemaakt met foto’s van de meisjes en wat we allemaal gedaan hadden de afgelopen vijf maanden. Koekjes bakken, paaseieren beschilderen, tekenen, cupcakes versieren, in de jacuzzi en vooral heel veel spelen. Wat was het heerlijk om met die meiden bezig te zijn, om mee te gaan in hun kleine kinderwereldje, ze te zien spelen, lachen, groeien en genieten en vooral om de band steeds hechter te voelen worden. Op een gegeven moment is het zo gewoon voor ze dat je er altijd bent, natuurlijk beseften ze niet dat ik echt wegging, ze waren alleen maar blij met hun afscheidscadeautjes haha! We hebben gezellig met elkaar ontbeten en cadeautjes uitgewisseld en daarna heeft Emeline me met de meisjes naar Gare du Nord gebracht. Uitgebreid geknuffeld natuurlijk, ook met vriendinnen want die waren er ook om me uit te zwaaien, en toen ging ik echt. Toen Sybile me in de trein zag stappen besefte ze het opeens en werd ze wel eventjes heel verdrietig, ik natuurlijk ook, maar er waren geen tranen gelukkig. Het was een goed afscheid en natuurlijk heb ik nog gewoon contact met ze. Sybile en Filie blijven altijd een beetje mijn meisjes en ik ga ze gewoon zo vaak mogelijk een bezoekje brengen! Ik heb zo’n geluk gehad met dit tweede gastgezin, Emeline en Pierre zijn altijd zo aardig voor me geweest. Ze hadden vertrouwen in me, waren geïnteresseerd, maar lieten me ook vrij en zorgden dat ik me snel op m’n gemak voelde bij hun thuis, merci voor alles ook al lezen jullie dit niet!

De reis naar huis ging, ondanks wat vertraging met de Thalys, verder prima en het was een gezellige thuiskomst want opa en oma waren er ook. De dagen erna waren best moeilijk, het is zo dubbel, natuurlijk is het fijn om thuis te zijn, maar het is geen vakantie, je gaat gewoon niet meer terug naar Parijs. Het was best even wennen en je vergelijkt alles in het begin met Parijs, alles is daar natuurlijk leuker, beter en fijner. Inmiddels is dat gevoel wel verdwenen en geniet ik weer van de Nederlandse dingetjes, het eten, lekker fietsen, de tuin en dat het zonnetje er nu is helpt natuurlijk enorm!

Mais Paris, tu me manques, met je brede boulevards, chique huizen, leuke straatjes, mooie parken, al je lekkere restaurantjes en koffietentjes, je winkels, al je verschillende mensen met allemaal weer andere culturen en talen, je musea, je Seine, je bruggen, en zelf je metro’s ook wel een beetje… Ach ja, zo kan ik nog wel even doorgaan! Parijs is een beetje mijn stad geworden, hoe mooi is dat? En wat een geluk dat het helemaal niet ver weg is, zo kan ik lekker vaak terug en genieten van vertrouwde en hopelijk ook nog nieuwe plekjes. Partir, c’est mourir un peu, maar eigenlijk ben ik het daar helemaal niet mee eens want dit jaar was alleen maar een enorme verrijking waar ik ontzettend van genoten heb en heel dankbaar voor ben! Dit blog is daarvan een hele mooie herinnering, allemaal bedankt voor het volgen en voor jullie leuke en lieve reacties! Liefs, Linde